Title :: One Fine Day
Status :: WIP, 1st Step : The beginning of Love
Type :: Short Fiction,AU
Rating :: PG-13
Author :: CatchaDH
ฤดูร้อน อีกครั้ง....
ฮาวาย.....ดินแดนแห่งความฝัน....
If we hold on together.
I know our dreams will never die
Dreams see us through to forever
Where clouds roll by
For you and I
เสียงเพลงที่ดังก้องทั่วบริเวณชายหาดแสนสวยเรียกความสนใจผู้คนที่ผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี....หากใครอยู่แถวนั้นคงรู้ว่า มันเป็นเพลงที่ถูกเปิดวนไปมาหลายสิบรอบ....ใกล้บริเวณนั้นมีเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งนอนเท้าแขนอย่างสบายอารมณ์....เสียงฝีเท้าที่ดังอยู่ใกล้บริเวณนั้นเรียกความสนใจให้เขาหันไปมองได้เป็นอย่างดี....มีเพียงผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขายืนอยู่ตรงเค้าเตอร์บาร์....ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะเปลี่ยนเพลงซะด้วยสิ....เขารีบลุกและก้าวยาวๆไปหาผู้ชายคนนั้นแทบจะทันที...
โอนเนอร์ห้ามเปลี่ยนเพลงของผมนะ
โอนเนอร์หนุ่มมองคนตรงหน้าก่อนเอื้อมมือไปเขกที่หัวเบาๆ ก่อนหัวเราะออกมา...ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าเพลงนี้มีความหมายพิเศษกับเด็กหนุ่ม แต่เขาเบื่อที่จะฟังทุกวัน วันละหลายๆรอบซะด้วย....
เสียใจด้วยนะคิบอม
เป็นประโยคที่ถือได้ว่าทำร้ายจิตใจคิบอมมากทีเดียว...ใบหน้าหล่อเหลายู่เมื่อไม่ได้ดั่งใจ....ใบหน้าที่ทำให้โอนเนอร์หนุ่มหัวเราะอีกครั้ง....น้อยคนนักที่จะรู้ว่าแท้จริงแล้วเด็กหนุ่มเงียบขรึมในความคิดของทุกคนจะกลายเป็นคนขี้งอนและเอาแต่ใจที่สุด....
เพลงนี้อีกแล้ว..ฉันฟังจนจะร้องตามได้แล้วนะ
แม้จะถามหลายครั้งแต่คิบอมก็ไม่เคยตอบเขาสักครั้ง...หรือถ้าจะตอบ ก็ตอบแค่ครึ่งๆกลางๆ ไม่ได้สนองความอยากรู้อยากเห็นได้เต็มร้อย.... มันมีความหมายต่อผมมาก เป็นประโยคเดียวที่เด็กหนุ่มยอมบอก.
ช่างผมเถอะน่า
นั่นไง ว่าแล้วเชียว.....เขาเจอคิบอมเมื่อเกือบสามเดือนก่อนในสภาพที่เขาเองก็พูดไม่ออก....เจ้าเด็กนั่นเอาแต่เงียบ เหม่อลอย อาการของคนเพิ่งอกหักมาหมาดๆ พอถามถึงสาเหตุที่นั่งเครื่องบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่ เจ้าเด็กนั่นก็เอาแต่เงียบ ไม่ยอมตอบคำถามเขาอย่างไรเลย.... ขอผมอาศัยด้วยคนสักพักนะครับ คำพูดเรียบๆที่หลุดออกจากปากคิบอมประโยคแรกหลังจากเก็บตัวเงียบอยู่หลายวัน....
วันนี้แวะไปหาคยูฮยอนหรือเปล่าคิบอม
คิบอมพยักหน้าแกนๆ มือเอื้อมไปกดปุ่ม play ที่เครื่องเล่นของโอนเนอร์....ยิ้มกว้างอย่างเอาใจเมื่อเพลงโปรดของเขาดังขึ้นอีกครั้ง....คราวนี้กลับเป็นอีกฝ่ายที่ยู่หน้าใส่...เอาแต่ใจที่สุด !....
..
.
บ่ายของวันคิบอมแวะมาหาน้องชายคนสนิท......คยูฮยอนทำงานร้านดอกไม้เล็กๆห่างจากร้านของโอนเนอร์ประมาณห้าร้อยเมตร....ตอนแรกเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคยูฮยอนถึงทำงานในร้านที่ไม่เหมาะกับบุคลิกของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย....แต่พอเห็นสายตาที่คยูฮยอนเอาแต่มองโอนเนอร์แล้วถึงเข้าใจ....
คิบอม...โอนเนอร์ฝากอะไรมาถึงผมหรือเปล่า
เมื่อเห็นว่าใครมาเด็กหนุ่มก็ถลาเข้าไปหาทันที....เอาอกเอาใจคิบอมสารพัด....รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์...คิบอมพยักหน้ารัวยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ของคยูฮยอนได้เป็นอย่างดี....
โอนเนอร์ฝากมาบอกว่า ตั้งใจทำงานหล่ะ อย่าเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน
มันก็จริงครึ่งไม่จริงครึ่ง ไอ้ที่บอกว่าให้ตั้งใจทำงานหน่ะจริง....แต่ประโยคหลังเนี่ยเขาคิดเองล้วนๆ มีอย่างทีไหน เอาแต่คิดถึงโอนเนอร์ทั้งวี่ทั้งวัน....หายใจเข้าออกก็มีแต่โอนเนอร์....
โหยยยย ซองมิน นายต้องเจอลงโทษ
ถ้าไม่ติดว่าแก่กว่าจะจับตีก้นซะให้เข็ด !....คิบอมหัวเราะเหมือนรับรู้ความในใจของคยูฮยอน....มือเคาะบนหัวคยูฮยอนเบาๆเรียกสติเด็กหนุ่มให้กลับมา....
เขาจะแวะมาที่นี่เกือบทุกวัน...เหมือนมาหาเพื่อนคุยมากกว่า....กับโอนเนอร์นั้นดูจะเป็นผู้ใหญ่เกินไปในความคิดของคิบอม เรื่องบางเรื่องเขาก็ไม่กล้าที่จะพูดให้อีกฝ่ายรับรู้...แต่คยูฮยอนนั้นเปรียบเหมือนน้องชายแท้ๆที่เขาสามารถพูดด้วยได้ทุกเรื่อง....
ฉันไปหล่ะ
อ้าว...ทำไมรีบมารีบไปหล่ะครับ
คยูฮยอนมองคิบอมที่โบกมือก่อนเดินออกจากร้านไป....ใช่ว่าจะเป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายมาโดยไม่มีธุระอะไร....บ่อยครั้งที่คิบอมมายังไม่ถึงห้านาทีก็กลับ....อย่างน้อยคยูฮยอนก็เดาออกว่าจุดหมายต่อไปของคิบอมคือที่ไหน....
..
..
ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนพื้นทรายขาว แขนข้างหนึ่งถูกใช้หนุนศีรษะได้รูป อีกข้างหนึ่งกำ ipod เครื่องเล็กไว้แน่น....เพลง If we hold on together ถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ.....ใครหลายคนอาจจะฟังเพลงๆหนึ่งในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น...แต่สำหรับเขา เพลงนี้ต่อให้กาลเวลาเปลี่ยนไปมันก็ยังมีความหมายต่อเขามาก....มันอาจจะเป็นเพลงแห่งความทรงจำ....ความทรงจำที่ถูกเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ......
คิบอมนึกถึงรักครั้งล่าสุดที่เพิ่งจบไปหมาดๆ หญิงสาวแสนสวย น่ารักน่าทะนุถนอม....แต่กลับทำร้ายหัวใจเขาให้บอบช้ำมากทีเดียว....มือนุ่มที่คิบอมเคยกุมเพื่อให้ความอบอุ่น กลับยื่น ipod คืนโดยไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ....มันมากกว่าคำพูดหลายคำด้วยซ้ำ....อย่างน้อยคิบอมก็รู้แล้วว่า เพลงนั้นไม่ใช่เพลงของเขาและเธออีกต่อไป....
โถ่เว้ยยยยยยยย !!!!! ไอ้พวกบ้า~
เสียงเอะอะโวยวายดังทั่วบริเวณชายหาดรบกวนอารมณ์คนกำลังพักผ่อนอย่างสบาย....คิบอมหันไปมองต้นเสียงแทบจะทันที....ภาพตรงหน้าเป็นเพียงผู้ชายตัวเล็กๆหน้าตาท่าทางเอาเรื่องมากทีเดียว....ท่าทางจะโกรธมากๆซะด้วย ปากสีสวยยังไม่หยุดสบทเสียงดัง จนทำให้คิบอมต้องเป็นฝ่ายหยุดอีกฝ่าย....อย่างน้อยก็อยากให้รู้ว่ามีคนที่ฟังภาษาเกาหลีรู้เรื่องอย่างเขาอยู่คนนึงหล่ะ....
นี่นาย เสียงดังเกรงใจคนอื่นบ้างสิ
ได้ผลทีเดียว อีกฝ่ายหันมองเด็กหนุ่มทันที....คิ้วเลิกขึ้นมองคิบอมอย่างคนประหลาด....นั่นทำให้คิบอมได้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างชัด....หน้าตาก็ดี แต่พูดจาขัดกับหน้าตาจริงๆ....
นาย ! เรื่องอะไรของนาย
ก็เสียงดังแบบเนี่ย.....เกรงใจคนอื่นเขาบ้าง
คิบอมตอบกลับอีกฝ่ายยาว....ดูท่าอีกฝ่ายจะเพิ่งรู้ตัวว่าสร้างปัญหาให้กับคนแถวนั้น.....แต่ก็ยังไม่ลดอารมณ์โกรธอยู่ดี...คิบอมมองคนตรงหน้าที่ลดตัวลงนั่งกอดอกบนทราย....
เกิดอะไรขึ้น...เล่าให้ฉันฟังก็ได้นะ
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าตาเหมือนคนใกล้จะร้องไห้ทำให้คิบอมเอ่ยปากถาม....ใบหน้าสวยแนบกับเข่าที่ชันขึ้น...ก่อนหันมองคิบอมอย่างคาดไม่ถึง....พอเห็นรอยยิ้มที่คลี่ออกจากริมฝีปากสวยทำให้คิบอมต้องเอื้อมมือมาขยี้ผมนุ่มเบาๆ.....
ฉัน ลีทงเฮ นายหล่ะ
คิมคิบอม
เริ่มแล้วใช่ไหม....มิตรภาพระหว่างเรา.....
พอถามถึงเรื่องราวที่ทำให้ทงเฮโกรธถึงกับระเบิดเขาก็เข้าใจ....โดนล้วงกระเป๋าตั้งแต่มาถึง....ของใช้จำเป็นทุกอย่าง แม้แต่เงินส่วนหนึ่งที่ใช้ในการเที่ยวถูกพวกขโมยนั้นเอาไปหมด....ทงเฮดูจะเขินมากกับการที่คิบอมถามถึงการระบายอารมณ์โกรธกลางสาธารณชนแบบที่เขาทำ....
.
ถึงแล้วหล่ะ....อาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันคุยกับโอนเนอร์ให้
คิบอมต้อนรับแขกคนใหม่ที่มองสำรวจรอบร้าน....ทงเฮพยักหน้าก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงเค้าเตอร์บาร์....ทิ้งให้คิบอมเดินเข้าไปหลังร้าน ก่อนออกมากับผู้ชายคนหนึ่ง...ซองมินยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร....พร้อมบอกว่าเตรียมที่นอนให้ทงเฮแล้วก่อนชวนคนตัวเล็กขึ้นไปข้างบน....
อยู่กับเจ้านี่ไปก่อนแล้วกันนะ
แล้วทำไมไม่ให้อยู่กับโอนเนอร์หล่ะครับ...ห้องผมออกจะคับแคบ
บ่นเป็นหมีขึ้นมาเชียว....อีกครั้งที่คิบอมต้องรับน้ำหนักมือของโอนเนอร์คนสวย.....ทงเฮหัวเราะกับความสัมพันธ์แปลกๆระหว่างคนทั้งสอง....
อยู่กับนายนั่นหล่ะ ฉันนอนดิ้นนายก็รู้
ดูเหมือนจะเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลยทีเดียว....คิบอมพยักหน้าแกนๆเชิงบอกว่าเขายอมแพ้แล้ว เด็กหนุ่มเดินไปหยิบฟูกมาปูไว้ข้างๆที่นอนเขา....จัดการทำความสะอาดที่นอนให้เสร็จสรรพ....
ขอโทษที่รบกวนนะ
ไม่เป็นไรหรอก ฉันสบายอยู่แล้ว อยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกันนะ....เดี๋ยวคืนนี้ฉันคงขึ้นมาดึกๆ ต้องช่วยโอนเนอร์ก่อน
บุคคลที่ยืนกลางห้องพยักหน้ารับ....คิบอมที่จัดการกับที่นอนของทงเฮเสร็จ จึงหันมาจัดการสัมภาระของตนก่อนหันมายิ้มบางๆให้กับคนตัวเล็กกว่า....
ขอบคุณนะ
เพียงแค่คำพูดแผ่วเบาที่ออกจากริมฝีปากสวย มันเป็นเพียงคำพูดที่ใครหลายคนก็พูดกันเมื่อใครคนหนึ่งยื่นมิตรภาพที่ดีให้....แต่สำหรับคิบอม เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมจะต้องดีใจถึงขนาดนี้ด้วย.....สัมผัสแผ่วบริเวณปลายผมนุ่ม ทำให้ริมฝีปากบางคลี่ออก....ทงเฮมองแผ่นหลังกว้างที่ออกห่างเขาไป....มือเล็กลูบที่ปลายผมที่ถูกคิบอมจับเมื่อกี้ก่อนอมยิ้ม.....
If we hold on together.
I know our dreams will never die.....
To Be Continue.....
Next Step : If we hold on together....
Talk :: ถือว่าเป็นฟิคฤดูร้อนต้อนรับฤดูฝน(ที่ร้อนมาก...)
